جز آتش و التهاب، سهم تو چه بود؟ ای تشنه به جز سراب، سهم تو چه بود؟! تو آدم دست و پا نداری هستی!از سفرۀ انقلاب، سهم تو چه بود؟! «حسین شادمهر»

در اینجا من و خلوت و اشک و آهدر اینجا من و شمع و شب، شعر و ماه در اینجا بدون تو ای آشنا!نه سبزم، نه آبی، همیشه سیاه همیشه به یادت تپیده دلمنبودی به یادم ولی هیچگاه تو در سینهات عشق را کُشتهایو برگردنت خون این بیگناه مرا گر تو آزرده میخواستیبیا این دل چاکچاکم گواه از این خسته هر چیز و هر کار رابه جز ترک عشقت، که خواهی بخواه قسم دادمت بارها، گوش کنکه خون دلم را مگردان تباه بیا و ببین با وجود چههاهنوزت ولی هست چشمم به راه بیا و تماشا کن این خسته رابه همراهی شمع و شب، شعر و ماه«حسین شادمهر»

نشان از جنگل زیبا ندیدم به جای ده، به جز ویلا ندیدم تمام ساحل دور خزر را چه کاویدم، ولی دریا ندیدم! «حسین شادمهر»